Μου το στείλανε με e-mail :Ο αληταράς φοιτητής που τραβάει το βίντεο και καίει το σκυλάκι με λάδι λέγεται
Παναγίωτης Κυριακού, σπουδάζει στη Χίο, στο τμήμα Μηχανικών Οικονομίας και Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αιγαίου και είναι Κυπριακής καταγωγής.
H miss Piggy ως "Μελίνα με ντύσιμο Βουγιουκλάκη", απλά τα σπάει!
Και τα στερεότυπα που μοστράρονται στο εξωτερικό ως ενδεικτικά της νεότερης και σύγχρονης Ελλάδας, διαδέχονται το ένα το άλλο...!
Κάποιοι "ελληνάρες" χαλάστηκαν από τα σχόλια των γκρινιάρηδων παππούδων στο τέλος! Με λίγη διάθεση αυτοκριτικής και "ενδοσκόπησης" όμως, διαπιστώνουμε πως η σημερινή ελληνική πραγματικότητα είναι μακράν αστειότερη... με τραγικές προεκτάσεις!
Δική μου πρώτη σκέψη όταν είδα το βίντεο : Μου λείπει η Μελίνα...!
Στις 11 του μήνα , σε γνωστη εκπομπή του ΜΑD με παρουσιαστή το επίσης γνωστο στους σχετικους, παλαβιάρη τυπά τον Γκυ Κρεφ, αποφάσισαν με αφορμή την κυκλοφορία του νέου CD-single της Δέσπως (βλέπε Βανδή) , "Θέλω" σε μουσική και στίχους Φοίβου, να προβάλλουν ένα βιντεάκι ενός τηλεθεατή που παίζει διαδοχικά το παραπάνω τραγούδι και έπειτα το "Clocks" των Coldplay! Και ψάξε εσύ μετά τις ομοιότητες ή μάλλον τις διαφορές που είναι και πιο λίγες!!
Την επόμενη μέρα ο Γκυ δεν έκανε εκπομπή. Ούτε μέχρι τώρα! Και όπως λένε οι φήμες μάλλον οι υπεύθυνοι του καναλιού τον "έστειλαν" γιατί υπονόησε ότι - τι πρωτότυπο! - ο Φοίβος αντέγραψε τη μουσική του ξένου τραγουδιού! Τέσπα, δείτε και το εν λόγω βιντεάκι και κρίνετε από μόνοι σας!!!
Εγώ πιό πολύ γούσταρα τα σχόλια για τους ραδιοφωνικούς σταθμούς που "έτυχε" την ίδια στιγμή , μόλις κυκλοφόρησε το κομμάτι, να το παίζουν όλοι μαζί ταυτόχρονα! To πιο τραγικό είναι πως τέτοιες εμπνεύσεις σαν του Φοίβου, έχουν πολλοι λαϊκοποπ μπουζουκόβιοι, αλλα και αυτοί που τους ακούνε στην Ελλάδα, και δυστυχώς είναι πολλόι , δεν έχουν καν ιδέα περι τίνος πρόκειται και τα περνάνε τα σκυλοτράγουδα για original και το αρχικό τραγούδι για αντιγραφή!
Μετά από αυτά τα καραγκιοζηλίκια των δισκογραφικών, του Φοίβου και των υπεθύνων του ΜAD, πολλοί τα πήραν για το θέμα της λογοκρισίας της εκπομπής και αποφάσισαν να αντιδράσουν είτε κράζοντας μέσα από τα blogs είτε με google bombing, ώστε να εμφανίζεται στη λέξη "ξεφτίλες" η διεύθυνση του MAD.
Kαι επειδή γουστάρουμε κι εμείς πολύ αυτά τα κόλπα, το κάναμε ήδη όπως διαπιστώνετε! Όποιος ενδιαφέρεται, απλά βάζει το link http://www.mad.tv/ στη λέξη "ξεφτίλες" .
Όπως γράφουν και οι "Social Liberals" :
"δεν με ενδιαφέρει αν χάσει ο guy την δουλειά του
έχει γούστο και θα βρει αλλού
δεν με ενδιαφέρει αν τα κανάλια
παίζουν μπουζουκολαικοtrance βλακείες, έχουμε και τα torrents kai to myspace
να ακούσουμε μουσική
δεν με ενδιαφέρει αν κάποιος κλέβει η δεν κλέβει μουσική
και πως το κάνει, η τέχνη δεν περιορίζεται, έχουμε νοημοσύνη και αυτιά ο καθένας κάνει τις επιλογές του
Το παραπάνω ερασιτεχνικό βιντεάκι, το βρήκα αρκετά ενδιαφέρον και πολύ καλά γυρισμένο, αν και δεν περνάει και πολύ ξεκάθαρα το μήνυμα του, με τη μία... Mάλλον περνάει πολλά μηνύματα μαζί...!
Το τραγούδι "Cornflake girl", απότι λέγεται από πιο επίσημες πηγές μιλάει για το φρικτό -θρησκευτικό κυρίως- "έθιμο" της κλειτοριδεκτομής ή πιό σωστά "ακρωτηριασμού γεννητικών οργάνων" που εφαρμόζεται ακόμα σε πολλές χώρες, κυρίως Αφρικανικές.
Συγκεκριμένα λεγεται πως η Tori μεσα από μεταφορές και συμβολισμους στους στιχους της, καταδικάζει την "προδοσία" μεταξύ γυνακών , έχοντας στο μυαλό της το γεγονός ότι σε καποιους πολιτισμούς οι μανάδες πουλάνε τα κορίτσια τους σε άντρες που μετά αυτοί τους κόβουν τα εξωτερικά γεννητικά όργανα με χρησιμοποιημένα ξυράφια. Όσα απο τα κορίτσια δεν πεθάνουν απο μολύνσεις, επιβιώνουν έπειτα από φρικτούς πόνους και μένουν για πάντα παραμορφωμένες. Προσωπικά έχω δει πραγματικό βίντεο γεννητικού ακρωτηριασμού ενος κοριτσιού και είναι από τα πιο φρικιαστικά πραγματα που μπορεί να βιώσει κανείς...
Πολλές οργανώσεις, διεθνείς και μη, έχουν δραστηριοποιηθεί για την εξάλειψη αυτού του φαινομένου όπως η Διεθνής Αμνηστία, η Unicef, ο Παγκόσμιος Οργανισμος Υγείας
και οι νομοθεσίες υποτείθεται πως αλλάζουν σιγα-σιγα ποινικοποιώντας το. Στην πράξη όμως πολύ λίγα εφαρμόζονται...
"Cornflake girl" Lyrics by Tory Amos
Never was a cornflake girl
Thought that was a good solution
Hangin with the raisin girls
Shes gone to the other side
Givin us a yo heave ho
Things are getting kind of gross
And I go at sleepy time
This is not really happening
You bet your life it is
Peel out the watchword just peel out the watchword
She knows whats going on
Seems we got a cheaper feel now
All the sweeteaze are gone
Gone to the other side
With my encyclopedia
They musta paid her a nice price
Shes puttin on her string bean love
This is not really happening
You bet your life it is
Rabbit whered you put the keys girl
And the man with the golden gun
Thinks he knows so much
Thinks he knows so much
Rabbit whered you put the keys girl
Ψάχνω στο διαδίκτυο και πεφτω στην παραπάνω φωτο...
Και μου ερχονται εικόνες στο μυαλό...:
Πρώτες τάξεις δημοτικού στην επαρχεία, και ο πιό φραγκάτος συμμαθητής φέρνει στο σχολείο μια κούκλα του Τerminator που μιλάει! Τρελαινόμαστε όλα τα μικρα! Το "hasta la vista" γίνεται η ατάκα της ημέρας, κι ας μην ξερει κανείς μας τι σημαίνει ακριβώς και σε ποια γλώσσα! Μετά έρχονται τα πλαστικά σπαθιά του Κόναν στις απόκριες, τετράδια με τον Ροκυ, το πλαστικό τόξο του Ραμπο... Τα τιμήματα της ευτυχίας στα μάτια ενός πιτσιρικιού...
Θυμάμαι, μέναμε στημενα στην ΤV με τις ώρες για να δούμε τις ταινίες τους (σινεμα και βιντεο, ήταν πολυτελειες τοτε..)
Αυτά ήταν τα "trendy" της εποχής άραγε...; Κι ας μην είχε ακουστεί ακόμα ο όρος...
Μάλλον ήταν κάτι παραπάνω από αυτό... κάτω από τη μόδα, εμείς το ζούσαμε σταληθεια, το παραμύθι...!
Κι ύστερα τα χρόνια πέρασαν... πιάσαμε τις σοβαρές ταινίες, μάθαμε ποιοί ήταν οι πραγματικοί "κακοί" στο Βιετνάμ, μαθαμε πως δεν υπάρχουν ήρωες, χαθήκαμε και με τους συμμαθητες... Κι όταν πετυχαιναμε κανένα "Εξολοθρευτή" στην ΤV, αλλάζαμε κανάλι βαριεστημένα..
Και ο Ρόκυ μεγάλωσε, κρέμασε απο καταχρηση ουσιών, έκανε πλαστικές, πρήστηκε, πήρε κιάλλες ορμόνες για να συντηρησει την παλια αιγλη και να ξαναβγεί για τελευταία φορά στις ζούγκλες και στα ρινγκς, σαν φάντασμα από το παρελθόν...!
Και ο Terminator μεγάλωσε και αυτός... εβγαλε τα πέτσινα μετα απο ενα 3ο αποτυχημενο σήκουελ, ξεφούσκωσε, πλαδάρεψε, και έγινε κυβερνήτης της Καλιφόρνια...
Πραγματικά δεν ξέρω ποιά είναι η χειρότερη κατάληξη...!
Μολις βγήκε το "Rocky Balboa"(2006) και ανακοινώθηκε και το "Rambo: To Hell and Back"(2008) σκέφτηκα να το νοικιασω, να πάρω κάμια μπύρα και ένα σακούλι πατατάκια, να θυμηθώ τα παλιά, έτσι για την πλάκα.
Όμως η εικόνα του 60άρη πλέον "Sly" , παραγεμισμένου με στεροειδή, παραμορφωμένου απο τις πλαστικές, με αποθάρρυυνε...
Δεν θύμιζε σε τίποτα τον "ήρωα" των παιδικών μας χρόνων...
Γύρισα απο το βιντεοκλάμπ άπρακτη...
Ίσως τελικά να μην τις δω ποτέ τις καινούριες του ταινίες.
Όχι τουλάχιστον πριν συνειδητοποιήσω πως πια σήμανε τέλος εποχής...!
Με μουσική που ενώνει το χτές με το σήμερα, που ξυπνάει την
παράδοση και της δίνει νέα πνοή, με στίχους γεμάτους ιδιώματα
ομορφιές, καημό και νόημα, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου
κρατάει ψηλά τον πήχη και παραδίδει μαθήματα αληθινού
σύχρονου πολιτισμού.
(Αφιερωμένο στην κοπελιά που με έκανε να τον εκτιμήσω περισσοτερο,
μέσα από εκείνη...!)
-Ακολουθούν οι στίχοι στα ελληνικά. Έπειτα σε αγγλική απόδοση,
καθώς πολλοί που δεν ξέρουν τη γλώσσα, συνεπάρθηκαν
απο τη μουσική και θέλησαν να μάθουν το νόημα του τραγουδιού-
"Έρημα Κορμιά"
Μουσική, Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Τραγούδι: Μελίνα Κανά
Φωνητικά: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
-------------------------------------------
Έρημα κορμιά, του χρόνου παιχνιδάκια
στον ύπνο σταυραητοί, στον ξύπνιο στρατιωτάκια.
Έρημα κορμιά, αποταμιευτήρες
γι' αθάνατο νερό και γι' αφρισμένες μπύρες.
Έρημα κορμιά, καμμένες εκκλησίες,
καφτάνια της ψυχής, αρχαίες αμαρτίες.
Έρημα κορμιά, μελτέμια και θρακιάδες,
άλλοτε είστε ευλογιά κι άλλες φορές μπελάδες.
Έρημα κορμιά, του φεγγαριού κρατήρες
αθώα στο σταυρό, πιλάτοι στους νιπτήρες.
Έρημα κορμιά, χαρούμενα, θλιμμένα,
κρυφές περαταριές για τα άγνωστα, τα ξένα.
--------------------------------------------
"Deserted bodies"
music, lyrics : Thanassis Papakonstantinou
performer : Melina Kana vocals: Thanassis Papakonstantinou
Deserted bodies, time's little toys
booted eagles when asleep, little soldiers when awakened
Deserted bodies, dispensers
for immortal water and foaming beers.
Deserted bodies, burned out churches,
caftans of the soul, ancient sins.
Deserted bodies, etesian and north winds
sometimes you are a bless, sometimes you are trouble
Deserted bodies, craters of the moon
innocent on the cross, Pilates in the wash-basins
Deserted bodies, happy and sad
hidden funiculars for the unknown foreign lands.
Μετά τα "δικτατορία" και "φασίστα" στα μούτρα του μπάτσου έξω απο το Ιntercontinental, το "Βαγγέλη, καφέ!" στον Μπένι και το "μπάτσοι, γουρούνια, παλιοχαρακτήρες", το τρελό μωρό με την φουστανέλλα και την αφάνα, αναγορεύεται σε είδωλο του παρόντος blog!!
Το συγκεκριμένο μου το σύστησε η σεσημασμένη γκουρού και φίλη,
πανταχού γνωστή ως Dalalai Lama! e-mail εποικοινωνίας και msn: mpazolin@hotmail.com
(To παρον blog δεν φέρει ευθυνη για τυχόν ψυχολογική βία που θα υποστούν όσοι πιστοί
επικοινωνήσουν μαζι της!) :-ΡΡΡ
Το όλο story έχει να κάνει με ενα μικρό μέρος γεμάτο δυνατότητες , που εσύ
αναλαμβανεις να διαχειριστείς τους πόρους του μέχρι να εξελίχθούν όλοι οι τομείς
στο maximum!
Φήμες λένε πως με εντολή του Πρωθυπουργού Κωστάκη, όλα τα στελέχη της κυβέρνησης κάνουν καθημερινή εξάσκηση σε αυτό το παιχνίδι προκειμένου να βελτιώσουν τις
αποδώσεις τους στη διακυβέρνηση της χώρας!
Ανταποκριτές του παρόντος blog από το Μαξίμου και τη Βουλή, μετέφεραν πως κανενας
Υπουργός δεν έχει φτάσει ακόμα στο level 1. Αντι αυτου, καθε φορα καταληγουν
να χτιζουν αυθαίρετα σπιτάκια, να τους καίγεται όλο το δασάκι και την τελευταία φορά
ο Πρωθυπουργός σφήνωσε μεσα στο ηφαίστειο!
Πρίν αρχίσετε να κρίνετε όμως, καντε και εσείς μια προσπάθεια, με κλικ στον παρακατω σύνδεσμο:
Ο Διεθνής Μήνας Φωτογραφίας στην Αθήνα (από το 1987) αποτελεί τον παλαιότερο θεσμό μαζικών φωτογραφικών εκδηλώσεων στην Ελλάδα και έναν από τους παλαιότερους στην παγκόσμια φωτογραφική σκηνή.
"Η θεματική του φετινού μήνα φωτογραφίας έχει τίτλο «Ανάμεσα στις μνήμες και το μέλλον» (Between memories and future). Ο 14ος Μήνας Φωτογραφίας ανασύρει συλλογικές και προσωπικές εμπειρίες που προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν την ιστορία και δίνονται προς θέαση και κρίση ώστε να αποκαταστήσουν το παρελθόν και να πλάσουν τις σχέσεις του μέλλοντος. Ο 14ος Μήνας Φωτογραφίαςτιμά τις μνήμες του μέσα από αναδρομικές εκθέσεις και υποδέχεται το μέλλον του με καλλιτέχνες, που η δουλειά τους διαπραγματεύεται τη νέα μορφή της φωτογραφίας." Απο http://new.e-go.gr/
Ψάχνοντας για κάτι άλλο (ως συνήθως!) , έπεσα σε ένα χαριτωμένο και αλλιώτικο mini Game,
τo "Curious" !
Είναι ένα point & click Adventure, με ήρωα ένα αλλόκοτο άσπρο ανθρωπάκι που μπαίνει σε κατι σαν διαδραστικους (interactive) modern art πίνακες ζωγραφικής και εσύ θα πρεπει να το βοηθησεις να ξεφύγει και να καταφέρει να ανοιξει την πόρτα των "Απεριόριστων Δυνατοτήτων".
Σε αυτό το ιστολόγιο πάνω απόλα στηρίζουμε την πολυφωνία!
Γι αυτό μετά τις υποψηφιότητες Παπανδρέου (Γιωργάκης), Βενιζέλου ( Μπένι) ,
Σκανδαλίδη ( ο Τριτος ο μακρύτερος) , Τζιώτη ( Άβαφη ρίζα) και την παρολιγον(;)
υποψήφια Διαμαντοπούλου (Αννούλα του Χιονιά) , προτείνουμε και νέα
υποψηφιότητα με Δήμητρα Λιάνη-Παπανδρέου (Η Χήρα)!
Όχι στη διχοτόμηση του ΠΑΣΟΚ!!! Ναι στην απόλυτη διάσπαση!! :-ΡΡΡ
Γίνε κι εσύ υποψήφιος Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ !!! Μπορείς!!!
(Η κάτοχος του παρόντος blog δηλώνει υπέθυνα ότι απο βδομάδα θα ανακοινώσει
απο το πολιτικό της γραφείο και τη δική της υποβολή υποψηφιότητας! Έχει φαϊ
για όλους!!!)
"O Τοny Oursler είναι ένας αρκετά σημαντικός καλλιτέχνης στην διαδρομή της video art, από τις δεκαετίες ακόμη του '70 και του '80. Κύριος άξονας της δουλειάς του είναι το ανθρώπινο σώμα και οι απεικονίσεις του σε σχέση και με θέματα όπως τα media, η σεξουαλικότητα, η βία και άλλα. Άλλο στοιχείο που το διαφοροποιεί από άλλους video artists είναι η χρήση τρισδιάστατων κατασκευών, ξεφεύγει δηλαδή από τον περιορισμό της επίπεδης οθόνης."
Της Βίκυς Στρατάκη
"Ο Tony Oursler αποτελεί μια σημαντική μορφή στην εξέλιξη του video art.
Συνειδητοποιώντας τους περιορισμούς της τηλεοπτικής εικόνας, καινοτόμησε καταργώντας τα όρια της μικρής οθόνης και δημιούργησε μια εικόνα τρισδιάστατη. Ο καλλιτέχνης σε αυτή την έκθεση εμπνέεται από την υψηλή τεχνολογία και την ιστορία εξερεύνησης του διαστήματος. Όπως και στο παρελθόν, προβάλλει παραμορφωμένα στοιχεία από ανθρώπινα πρόσωπα, πάνω σε γλυπτά από fiberglass και δημιουργεί "ζωντανά" γλυπτά.
Στα καινούργια του έργα ανθρώπινα χαρακτηριστικά εντάσσονται ή παίρνουν το σχήμα από θεμελιώδη στοιχεία και φόρμες του σύμπαντος όπως αστέρια, φωτιά, νερό, προσθέτοντας νέα επίπεδα οπτικής περιπλοκότητας."
Απο www.texnologia.gr
O Tony Oursler πέρασε απο την Αθήνα τον Ιανουαριο-Φεβρουαριο 2007, εκθέτοντας τα
εργα του στο κοινό στη Bernier/Eliades Gallery, στο Θησείο.
Το βραβευμένο έργο του σκηνοθέτη Γιάννη Οικονομίδη Σπιρτόκουτο, που τάραξε τα λιμνάζοντα νερά του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, μεταφέρεται από την Πέμπτη 4 Οκτωβρίου στην κεντρική σκηνή του θεάτρου Βικτώρια από την Ομάδα 90ο C σε θεατρική διασκευή της Χαράς Τσιώλη και σκηνοθεσία του Δημήτρη Κομνηνού.
To έργο
Το Σπιρτόκουτο είναι το "αιματηρό" χρονικό ενός πολέμου σε τέσσερις τοίχους! Το "μακελειό" μεταξύ των μελών μιας φαινομενικά "κανονικής" - "αγίας" ελληνικής οικογένειας, όπου ο ένας έχει κυριολεκτικά καταπατήσει τη ζωή του άλλου.
Κεντρικό πρόσωπο του έργου είναι ο Δημήτρης, ένας φωνακλάς πάτερ φαμίλιας, ιδιοκτήτης καφετέριας στον Κορυδαλλό που ονειρεύεται να ανοίξει παράλληλα ένα σινιέ εστιατόριο με πιάνο. Ο Δημήτρης είναι ο απόλυτος κυρίαρχος στα τετραγωνικά του διαμερίσματος που στεγάζει την οικογένειά του και μέσα στο οποίο ανακυκλώνει την κακότροπη συμπεριφορά του εξαντλώντας τις αντοχές των υπολοίπων. Έτσι, μια ωραία ημέρα, με αφορμή μια από τις εξάρσεις του, θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου και η θερμοκρασία θα "σκαρφαλώσει" επικίνδυνα στους... 90ο C.
Το μικρό διαμέρισμα στον Κορυδαλλό θα μετατραπεί σε πεδίο μάχης και όλοι... θα στραφούν εναντίον όλων. Η λογική από την τρέλα παύει να ξεχωρίζει μέσα σε ένα σχεδόν "αφασικό" σύμπαν όπου κάθε ελπίδα επικοινωνίας έχει πεθάνει.
Στο Σπιρτόκουτο (η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Γιάννη Οικονομίδη που διακρίθηκε με το βραβείο της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (Π.Ε.Κ.Κ.) στο 44ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 2003) ο δημιουργός σχηματοποιεί μια σειρά από εικόνες λεκτικής βίας, συμπυκνώνοντας και αναδεικνύοντας έτσι, στον υπερθετικό βαθμό, την υπόγεια βία που διατρέχει το σώμα μιας σύγχρονης - μικροαστικής στην καταγωγή αλλά νεοπλουτίστικης στον τρόπο σκέψης και τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά - ελληνικής οικογένειας. Μια οικογένεια εγκλωβισμένη στη μικροαστική της νοοτροπία, από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν ούτε τα νεότερα μέλη της. Βλέπουμε τις συνέπειες αυτού του εγκλωβισμού, την οργή, το θυμό και τις εντάσεις που σχεδόν διαλύουν τον ιστό της, χωρίς όμως να αποτρέπουν την αναπαραγωγή της. Αυτό είναι τόσο το επίκαιρο όσο και το ιστορικό στοιχείο του έργου, που με πολύ απλά υλικά φωτίζει, χωρίς να μασάει τα λόγια του, ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας του σήμερα.
Στο "Σπιρτόκουτο" ο Οικονομίδης συνθέτει ένα σκληρό ρεαλιστικό τοπίο, σχεδόν αφόρητα οικείο. Θίγει θέματα όπως η έλλειψη αυτογνωσίας, σεβασμού, κατανόησης, ακοής και συμπόνιας που οδηγεί τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων σε ένα ανελέητο παιχνίδι ανταγωνισμού. Τα πράγματα στο έργο δεν υπονοούνται, λέγονται, τονίζει ο σκηνοθέτης της παράστασης Δημήτρης Κομνηνός.